Do macierzystego pułku wrócił 19 maja 1918. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie: porucznika () – 1 maja 1890, nadporucznika (niem. Oberleutnant) – 1 listopada 1894, kapitana II klasy (niem. Hauptmann II kl.) – 1 maja 1902, kapitana I klasy (niem. Hauptmann I kl.) – 1906 ze starszeństwem z 1 maja 1902, majora (niem. Major) – 1 listopada 1913, podpułkownika (niem. Oberstleutnant) – 1 września 1915, pułkownika (niem. Oberst) – 11 listopada 1918 ze starszeństwem z 1 maja 1918.
1 listopada 1918 w Krakowie, w randze pułkownika, przyjęty został do Wojska PolskiegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 2 z 12 stycznia 1919, poz. 75, tu przyjęty z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika.. Od 5 grudnia 1918 do 29 marca 1919 dowodził 16 pułkiem piechoty Ziemi TarnowskiejWedług Piotra Staweckiego dowództwo 16 pp objął w dniu 29 grudnia 1918.. 22 marca 1919 został mianowany dowódcą III Brygady w Dywizji Litewsko-BiałoruskiejWedług Piotra Staweckiego dowództwo III Brygady objął 5 kwietnia 1919.. 26 października 1919 objął dowództwo 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. 1 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. 7 lipca 1920 została mu powierzona obrona Wilna.