MGM-18 Lacrosse – amerykański, kierowany radiokomendowo pocisk rakietowy z głowicą konwencjonalną lub atomową, opracowany pod koniec lat 50. XX wieku.
Geneza Koniec II wojny światowej był okresem gwałtownego rozwoju broni rakietowej. Wydawało się, że w dobie broni atomowej tradycyjna artyleria lufowa nie będzie odgrywała już takiej roli, jak na polach bitew II wojny. Formacją, która widziała swoją szansę w zwiększeniu potencjału bojowego dzięki broni rakietowej, był Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych. Charakter działań tej formacji uniemożliwiał używanie ciężkich jednostek artylerii polowej, których transport na morzu był bardzo utrudniony. Dopóki walka odbywała się na plażach i w niewielkiej od nich odległości, Marines wspierani byli przez działa okrętowe, jednak ich zasięg był ograniczony. Sterowane pociski rakietowe wydawały się być idealnym rozwiązaniem problemu wsparcia artyleryjskiego dla walczącej piechoty morskiej. Posiadając precyzyjne pociski, mogące zwalczać cele punktowe, a dzięki użyciu głowicy jądrowej również cele powierzchniowe, można by zrezygnować z nawały artyleryjskiej na korzyść precyzyjnych uderzeń. W 1947 roku podpisano kontrakt z Cornell Aeronautical Laboratory na opracowanie tego typu pocisku, który był już gotów dwa lata później.