Wobec Zentrum Hitler zastosował mieszankę werbalnych gołosłownych obietnic (zachowania praworządności i oszczędnego korzystania przez rząd z ustawowych uprawnień) i szantażu masowymi represjami policyjnymi i terrorem SA, a także możliwością wybuchu wojny domowej w przypadku nieuchwalenia ustawy. Pomimo braku gwarancji na piśmie, politycy Zentrum, w tym Heinrich Brüning, Joseph Ersing i prałat Ludwig Kaas, zgodzili się poprzeć ustawę Ermachtigungsgesetz i wraz z całym klubem Zentrum głosowali za jej przyjęciem w Reichstagu. Jedynie SPD otwarcie sprzeciwiła się uchwaleniu ustawy, co w odważnym przemówieniu w Reichstagu wyraził Otto Wels. W przemówieniu w Reichstagu przed głosowaniem Hitler zapewnił, że prawa i prerogatywy prezydenta Rzeszy pozostaną nienaruszone, istnienie Reichstagu i Reichsratu jest niezagrożone, landy Rzeszy nie zostaną zlikwidowane, nie ograniczy się praw Kościołów, a ich stosunki z państwem niemieckim nie zmienią się. Ostatecznie Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich została uchwalona przez Reichstag 441 głosami (NSDAP, DNVP, Zentrum, BVP i DDP) przeciwko 94 głosom SPD. Została opublikowana i weszła w życie następnego dnia, 24 marca 1933 roku. Zgodnie z oświadczeniem Otto Meissnera – szefa kancelarii prezydenta Rzeszy – akty wykonawcze do ustawy miały być wydawane bez udziału prezydenta, co dawało całą władzę rządowi Rzeszy. Por. .