DNVP i osobiście Alfred Hugenberg sprzeciwiali się nowym wyborom, przekonani o dalszym wzmocnieniu pozycji NSDAP, proponując delegalizację KPD i poprzez unieważnienie mandatów deputowanych komunistycznych uzyskanie wymaganej większości. Ostatecznie Hitler tuż przed zaprzysiężeniem gabinetu przeforsował swoje stanowisko wobec HugenbergaUstawa została ostatecznie uchwalona po wyborach. W wyborach 5 marca 1933 roku NSDAP uzyskała 43,9% głosów, co zapewniło jej 288 z 647 miejsc w Reichstagu. Koalicyjna DNVP uzyskała 8% głosów. SPD uzyskało 18,3%, KPD, pomimo zmasowanego terroru – 12,5%, Zentrum – 11,2%. Hitler liczył na samodzielną bezwzględną większość dla NSDAP, tymczasem tylko nieznaczną większość bezwzględną uzyskała koalicja rządowa NSDAP i DNVP. Frekwencja wyborcza była rekordowa w historii Republiki Weimarskiej i wynosiła 88,8% uprawnionych do głosowania. Głosowanie nad ustawą o nadzwyczajnych pełnomocnictwach wyznaczono na 23 marca 1933 roku. 81 deputowanych komunistycznych było aresztowanych, lub ukrywało się. Ich mandaty unieważniono, obniżając w ten sposób kworum. Ukrywała się również część deputowanych SPD, część deputowanych w obawie przed represjami była nieobecna na posiedzeniu. Prezydium Reichstagu dokonało również innych manipulacji proceduralnych obniżających kworum.