Za motyw przewodni cyklu uznał pytanie „czy rozwój cywilizacji technicznej przyniesie ludzkości szczęście”, zauważył też, że cykl (zwłaszcza tom pierwszy) cieszył się cieszył się dużą popularnością wśród czytelników.

Według Andrzeja Niewiadowskiego i Antoniego Smuszkiewicza, powieść zawiera „heroiczną wizję podboju kosmosu” i podejmuje częsty dla fantastyki naukowej temat kontaktu z kosmitami. Niewiadowski w 1992 roku zauważył, że obydwie powieści zawierają częstą w utworach Broszkiewicza krytykę świata dorosłych, który ratować muszą dzieci. W Tych z Dziesiątego Tysiąca zwraca uwagę na motyw ratunku niesionego rodzicom przez dzieci, a Oko Centaura opisał jako „historię o kontakcie z inną cywilizacją nawiązanym dzięki niespotykanej inwencji, zaradności i szczerości uczuć dzieci”.

Maciej Wróblewski, pisząc w 2012 roku zwrócił uwagę, że Broszkiewicz unika w powieści nachalnego dydaktyzmu bądź idealizacji stosunków między dorosłymi a dziećmi, zamiast tego ten stosunek między pokoleniami w tej powieści jest bardziej partnerski, wymuszony częściowo niebezpieczeństwami kosmosu, które nie nagradzają infantylnego „buntu młodych”.