Na Uniwersytecie Wrocławskim pełnił szereg funkcji: prodziekana i dziekana Wydziału Matematyczno-Fizycznego (1955–1956), prorektora (1968–1972), dyrektora Instytutu Astronomicznego (1972–1978), zastępcy dyrektora Instytutu Astronomicznego (1978–1981). W Instytucie Astronomicznym był kierownikiem Katedry Astrofizyki (1956), kierownikiem Katedry Astrofizyki Obserwacyjnej (1957), Kierownikiem Zakładu Astrofizyki (1975–1983). Jego główne zainteresowania naukowe to fotometria gwiazd zmiennych, był twórcą wrocławskiej szkoły badania gwiazd pulsujących. W latach 1956–1976 był wykładowcą i profesorem w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu, a w okresie 1959–1961 był rektorem tej uczelni. Przyczynił się do powstania na opolskiej uczelni pracowni spektroskopii plazmy, inicjując tam badania z zakresu spektroskopii atomowej. We Wrocławiu i w Opolu wychował wiele pokoleń studentów, wypromował w sumie jedenastu doktorów. Był autorem kilkudziesięciu prac naukowych, kilku książek, wielu prac popularnonaukowych.