W Instytucie Astronomicznym UWr pracował do emerytury, na którą przeszedł w 1983.

W 1948 wziął udział kongresie Międzynarodowej Unii Astronomicznej (MUA) w Zurychu, a w 1958 w kongresie MUA w Moskwie. W latach 1949–1950, dzięki stypendium z funduszy UNESCO przyznanemu przez 38. Komisję Międzynarodowej Unii Astronomicznej, przebywał w Obserwatorium Sztokholmskim Saltsjöbaden, gdzie napisał cztery prace i przygotował piątą. Jedną z tych prac „O nieciągłościach w rozkładzie mas i zawartości wodoru na wykresie Hertzsprunga-Russela” przedstawił jako rozprawę habilitacyjną. Po habilitacji w 1951, jako docent astronomii, pozostawał na etacie adiunkta. W grudniu 1954 dostał nominację na profesora nadzwyczajnego, a w 1964 na profesora zwyczajnego. W 1959 pracował przez miesiąc w Obserwatorium Astronomicznym w Utrechcie. W 1962 przez trzy miesiące prowadził obserwacje we francuskim Observatoire de Haute-Provence oraz pracował w Instytucie Astronomicznym w Paryżu.