W tym samym wieku w królestwie francuskim markiz de Louvois piastujący urząd ministra wojny, przeprowadził zakrojoną na szeroką skalę reformę armii wprowadzając między innymi oficjalne mundury – odmienne dla poszczególnych rodzajów wojsk (tj. piechoty francuskiej, cudzoziemskiej oraz kawalerii). Mundur taki składał się z długiego surduta z dużymi mankietami, spodni zapinanych pod kolanami, pończoch, trzewików, a za nakrycie głowy służył kapelusz filcowy z podwiniętym rondem.
Z czasem mundur wojskowy zaczął coraz bardziej odbiegać od ubioru cywilnego. W XVIII w. popularne stało się odwijanie pół surduta na boki aby pod koniec wieku zastąpić go ostatecznie kurtkami o kroju fraka. Ewolucji uległy również nakrycia głowy. Filcowe kapelusze zastępowano początkowo trikornami i bikornami aż do wykształcenia się wysokich czapek grenadierskich i bermyc. Koniec XVIII i początek XIX w. przyniósł z kolei wysokie czaka, które zyskały na szerokiej popularności niemal we wszystkich armiach.