W 1948 roku doszło do serii aresztowań i zabójstw partyzantów, z czego statystycznie siedmiu na dziesięciu ginęło lub trafiało do więzień po donosie ze strony ludności cywilnej.
Trzecia faza (1949–1953) thumb|Partyzanci litewscy, 1949 rok W trzeciej fazie istnienia ruchu została zniszczona jego pierwotna baza wśród ludności cywilnej, czego władze sowieckie dokonały, przeprowadzając kolektywizację rolnictwa, w dalszym ciągu stosując zasadę odpowiedzialności zbiorowej wobec partyzantów i ich rodzin oraz zacieśniając sieć agenturalną. W tym czasie liczba czynnych partyzantów stopniała do kilkuset osób, a ruch skupił się na biernym oporze obywatelskim, działalności propagandowej oraz kultywowaniu litewskich tradycji kulturalnych.
Mimo tego podejmowane były próby reorganizacji i centralizacji partyzantki – w 1949 powstał Ruch Walki o Wolność Litwy. Nie były one jednak w stanie odwrócić ogólnej tendencji słabnięcia ruchu, który zanikł ostatecznie po ogłoszeniu amnestii po śmierci Stalina. Większość ukrywających się jeszcze bojowników zdecydowała się wówczas złożyć broń, chociaż pojedyncze oddziały działały jeszcze w latach 60. XX wieku.
Zobacz też
Leśni Bracia Żołnierze wyklęci
Przypisy