Starano się unikać większych strat w ludziach, organizując ataki i likwidując starannie wytypowane wcześniej osoby.

15 stycznia 1947 okręg Litwy Południowej zorganizował zjazd dowódców okręgowych z całego kraju, który uchwalił program polityczny ruchu oporu (jego głównym celem miała być budowa demokratycznej Litwy), wybrał kierownictwo Powszechnego Demokratycznego Ruchu Oporu oraz polecił wysłanie na Zachód kurierów z materiałami przybliżającymi sytuację na Litwie.

Zmiana strategii partyzanckiej wymusiła również zmianę taktyki radzieckiej – na szeroką skalę zaczęto tworzyć oddziały "szturmowców" – prowokatorów udających partyzantów. Formowaniem jednostek tego typu zajmował się mjr A. Sokołow, specjalnie w tym celu ściągnięty do Wilna z Ukrainy. NKWD rozbudowywało również sieć agentów.

Gdy kolektywizacja rolnictwa na Litwie zaczęła być wdrażana drogą siłową, partyzanci zaczęli dopuszczać się aktów palenia zbiorów, niszczenia maszyn należących do rolniczych spółdzielni i zabijania zwierząt hodowlanych. Działania te według części historyków przypominały bardziej społeczny obstrukcjonizm niż działalność partyzancką. Kontrowersyjne działania partyzantów doprowadziły do utraty przez nich poparcia części Litwinów o poglądach niepodległościowych.