Według sowieckich raportów z regionu Olity, w sierpniu 1945 roku partyzanci zaatakowali 31 rodzin chłopskich i zabili 48 osób. Wśród zabitych znalazło się 11 osób w wieku od 60 do 70 lat, 7 dzieci w wieku od 7 do 14 lat oraz 6 kobiet w wieku od 17 do 20 lat. Ofiary pochodziły z rodzin chłopów, którzy skorzystali z reformy rolnej i dostali ziemię należącą niegdyś do tzw. „kułaków” i nie mieli żadnych związków z radziecką partią komunistyczną czy administracją państwową.
Druga faza (1947–1949) thumb|Adolfas Ramanauskas, ostatni schwytany przywódca partyzantki litewskiej Z powodu siły przeciwnika, braku spodziewanej pomocy zachodniej i zmiany postawy ludności cywilnej, która – znużona konfliktem i represjami – w coraz mniejszym stopniu wspierała partyzantów, partyzanci litewscy zmienili strategię walki. Zrezygnowali ze starć z większymi zgrupowaniami NKWD na rzecz pojedynczych akcji likwidacyjnych wymierzonych w aktywistów komunistycznych, agentów sowieckich, członków Istriebitielnyjnych Bataljonów i żołnierzy radzieckich. Kontynuowali również działalność propagandową, kolportowali wydawnictwa podziemne, działając w najwyżej kilkudziesięcioosobowych oddziałach, często ukrywających się w bunkrach.