Konstrukcja cyklu Pierwszym utworem cyklu jest wiersz pisany dystychem elegijnym, poświęcony Piotrowi Gorajskiemu. Gorajski wysłał do Naborowskiego list zawierający pozdrowienia dla teologa, jednak nie zdążyły one zostać przekazane Polanusowi. Poeta odpowiada więc Gorajskiemu w postaci wiersza informując o śmierci i prosząc o żałobę.
Drugim tekstem jest utwór prozatorski, przypominający napis nagrobny, konwencjonalny pod względem treści (zob. epitafium). Adresatem wypowiedzi jest przechodzień, który ma zadumać się nad prochami zmarłego. Występują w nim metafory, hiperbole, patos.
Utwór trzeci został podzielony na trzy części opatrzone liczbami rzymskimi. Część I, zatytułowana Ad defunctum, pisana dystychem elegijnym, to monolog skierowany do zmarłego, zawierający pytania retoryczne i wykrzyknienia. Jako jeden z opłakujących śmierć Polanusa został wymieniony Johann Jacob Grynaeus (1540–1617). Był to także teolog, pracujący na Uniwersytecie Bazylejskim. Ponadto był ojcem żony Polanusa. W tym utworze występują liczne gry słowne i powtórzenia.