Część II, zatytułowana De obitu eiusdem. Ad Reverendum Senem, Dominum Ioan[nem] Iacobum Grynaeum, Theologum Basileensem summum zwrócona jest już bezpośrednio do Grynaeusa. Utwór skonstruowany jest jako typowe consolatio (zob. epicedium), mające pocieszyć starszego profesora teologii po śmierci zięcia. Autor przywołuje antycznych bogów, co jest typowym zabiegiem barokowym. Parafrazuje także fragment Drugiego listu do Tymoteusza św. Pawła, w którym apostoł podsumowuje własne życie.
W tej części autor zastosował budowę strofy archilochejskiej II, a całość składa się z 36 wersów. Użyto tu więcej figur poetyckich niż w poprzedniej części (powtórzenia, metafory, inwersje). Utwór kończy się panegirykiem na cześć Grynaeusa.
Część III, o tytule Ode. Ad virum praestantissimum, Dominum Gvilhelmum Fabricium Hildanum, defuncti amicum intimum. De eodem. III, została skierowana do Wilhelma Fabrycego Hildana. Był to przyjaciel zmarłego Polanusa, z wykształcenia lekarz. W utworze został wymieniony jednak tylko raz, bowiem pierwsze trzy zwrotki zostały poświęcone ogólnym kwestiom moralno-politycznym. Naborowski zawarł w nich aluzje do niedawnych śmierci dwóch królów francuskich: Henryka IV Burbona (został zabity przez fanatycznego katolika François Ravaillaca) i Henryka III Walezego (zginął z ręki dominikanina Jacques'a Clémenta).