Po tym fragmencie utwór przechodzi w typowe consolatio. Całość (48 wersów) została napisana strofą alcejską.
Pod względem gatunkowym część III to liryka apelu: występuje zwrot do "czasów", następnie do Fabrycego Hildana, a w końcowych wersach do Boga. Autor antropomorfizuje pojęcia abstrakcyjne oraz personifikuje Bezbożność, Pobożność, Wiarę, Szczerość, Prawdę. Tekst jest nasycony epitetami, co podkreśla emocjonalność i przesadę wypowiedzi poetyckiej.
Szóstym utworem z cyklu Lacrumae... jest dystych elegijny o tytule In tumulum eiusdem, będący poetyckim życiorysem zmarłego. Barokowy koncept tego utworu polega na tym, że miejsca (np. miasta) są personifikowane i "walczą" o Polanusa, wydzierając go sobie nawzajem. W ostateczności zwycięża niebo.
Przedostatnim utworem jest Epilogus.Ad Ill[ustrissimam] et Generosam Juventutem, Dominos Pronscios, Dominum Czurilum, Dominos Svatpelkos, defuncti discipulos (również dystych elegijny), skierowany do polskich studentów Polanusa: Juliusza Eliasza i Aleksandra Oktawiana Prońskich, Andrzeja Czuryło, oraz Piotra i Samuela Światopełków. Studiowali oni na Uniwersytecie Bazylejskim od listopada 1608 roku.