dzięki powstaniu szkół żydowskich z polskim językiem wykładowym). Zaistniało więc zapotrzebowanie na przekłady z jidysz wśród Żydów, którzy nie znali tego języka, zniknęła też bariera językowa, która oddzielała od siebie kultury polską i żydowską, a coraz liczniejsze przekłady podejmowane były często w nadziei na dalsze wzajemne poznanie i zbliżenie tych kultur. W międzywojniu powstają m.in. serie wydawnicze promujące polskojęzyczną literaturę żydowską – Biblioteka Pisarzy Żydowskich (bardzo starannie opracowana pod względem edytorskim i ilustratorskim) oraz Biblioteczka Pisarzy i Klasyków Żydowskich (była to seria tanich wydawnictw przeznaczonych dla młodzieży), działały również polsko-żydowskie teatry oraz polskojęzyczna prasa żydowska, przeznaczona głównie dla Żydów nie znających jidysz, ale czytywana również przez Polaków.
Okres II wojny światowej zahamował rozwój polsko-żydowskich kontaktów literackich, okres stagnacji utrzymywał się również w pierwszych latach powojennych (pierwsze po wojnie przekłady z jidysz ukazują się w formie książkowej dopiero w 1958 roku).