W XIII wieku nastąpiły straty terytorialne. W roku 1229 Meklemburczycy zagarnęli obszary położone na zachód od rzeki Piany (okręgi Gnojno, Malchin, z miastami Güstrow, Teterow i Malchin), a rok później w roku 1230 na rzecz Brandenburgii została utracona i ziemia barnimska, których władcy byli lennikami książąt pomorskich. Wobec dalszego zagrożenia ze strony Meklemburgii, Warcisław III szukał poparcia u Brandenburczyków. Układem z Kremmen (1236 rok) złożył hołd lenny margrabiom oraz odstąpił im ziemię stargardzką (z głównym miastem Burg Stargard) i bezrzecką (czyli okolice Neubrandenburga). W czwartym dziesięcioleciu XIII wieku Pomorzanom udało się odebrać władcom piastowskim kasztelanię cedyńską oraz okręgi Chojny i Myśliborza. Wobec braku potomstwa przez Warcisława III powstała obawa, że dzielnica dymińska może wpaść w ręce Askańczyków. Wobec tego Barnim I chciał sobie zapewnić dziedzictwo po kuzynie przy poparciu Brandenburgii. W roku 1250 zawarto układ w Hohen Landin, na mocy którego obaj książęta uznawali zwierzchnictwo lenne Brandenburgii, jednak z prawem dziedziczenia swych ziem. Ponadto Księstwo szczecińskie musiało odstąpić ziemię wkrzańską (z miastami Prenzlau, Lychen, Templin, Gramzow i Zehdenick).