W roku 1260 utracono na rzecz Brandenburgii kasztelanię cedyńską (z miastami: Cedynia, Chojna, Myślibórz oraz Kostrzyn nad Odrą). W roku 1276 biskup kamieński Hermann von Gleichen pozbył się na rzecz Brandenburczyków ziemi lipiańskiej, a w roku 1280 ziemi świdwińskiej z miastami Świdwin i Drawsko Pomorskie.
thumb|upright=1.2|Podział terytorialny Nowej Marchii w 1818
Od końca XIII wieku o terytorium zaczęli się starać najpierw Władysław Łokietek, a następnie Kazimierz Wielki pod pretekstem jednoczenia Polski. W 1325 roku doszło do zawarcia sojuszu polsko-pomorskiego przewidującego rozbiór Nowej Marchii wzdłuż rzeki Drawy, w związku z czym wojska polskie zaatakowały Nową Marchię wiosną 1326 roku. Konflikt trwający od 1323 zakończono układem frankfurckim z 14 sierpnia 1338. Gryfici szczecińscy, tj. Otto I i syn jego Barnim III, uregulowali stosunki z Brandenburgią. Układ zwalniał ich z zależności lennej, zapewniał jednak margrabiom brandenburskim sukcesję na wypadek wymarcia książąt szczecińskich. Ograniczenie inwestytury książąt pomorskich upadło w 1348, po pozbawionym dodatkowych warunków nadaniu uzyskanym od nowego króla rzymskiego Karola IV. Na początku drugiej połowy XIV w., po wystąpieniu w Marchii Pseudo-Waldemara, książę Barnim III przesunął granicę wkrzańską daleko na południe, poza Angermünde, na wysokość Cedyni.