Henryk Markiewicz natomiast podzielił współczesny realizm według trzech rodzajów reprezentatywności: werystycznej (opartej na życiowym prawdopodobieństwie i obfitości szczegółów, niekoniecznie ujmującej prawa rządzące rzeczywistością, np. Pola Gojawiczyńska Dziewczęta z Nowolipek), homologicznej (polegającej na ujmowaniu prawd i zasad rządzących światem, posługując się niekoniecznie realistycznym opisem rzeczywistości, ale też symbolem, fantastyką czy groteską, np. Franz Kafka) oraz typowej (zarówno przekazującej prawdopodobny obraz świata i zdarzeń, jak również ujmującej prawa rządzące rzeczywistością, np. Noce i dnie Marii Dąbrowskiej). Roger Garaudy stwierdził natomiast, że realistyczne jest każde dzieło sztuki czy literatury, które w jakikolwiek sposób wychodzi poza sferę artyzmu i w tym sensie realistyczne byłyby np. obrazy Picassa czy powieści Kafki. wskazywał natomiast, że tekst literacki nie jest prawdziwy, dlatego że naśladuje czy dokumentuje rzeczywistość, ale dlatego, że zgadza się ze zbiorem klisz, szablonów i wyobrażeń na temat rzeczywistości, które nosi w sobie czytelnik;