Dla francuskich realistów najważniejszym gatunkiem literackim stała się powieść, w której centralną postacią miała stać się postać literacka, ale ukazana na szerokim tle społecznym. Główny bohater powinien być typowy dla swojego środowiska, a nie zindywidualizowany. Podnoszono postulat unaukowienia powieści, aby zyskała cechy obiektywizmu.
Granica pomiędzy realizmem a naturalizmem jest we Francji płynna: elementy obu poetyk można odnaleźć w powieściach braci Goncourtów (Edmonda i Jules’a), w Listach z mojego młyna Alphonse’a Daudeta, Scenach z życia cyganerii Henriego Murgera. Emil Zola wiele cech realizmu zaadaptował w swojej koncepcji naturalizmu. We francuskiej krytyce literackiej terminy te były czasami używane zamiennie.
Zobacz też
naturalizm (literatura)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia literatury Kategoria:Prądy literackie Kategoria:Teoria literatury