Champfleury postulował, ażeby autor, przed przystąpieniem do pisania, odwiedzał miejsca pracy, przeprowadzał wywiady, rozmawiał z ludźmi gromadząc dokumentację, którą później powinien wykorzystać w swojej twórczości.
Podobne do Champfleury’ego poglądy głosili , i , którzy w 1856 roku założyli czasopismo „Réalisme” (ukazało się sześć numerów – do 1857 roku). Na łamach tego periodyku postulowali, aby literatura możliwie najwierniej odtwarzała środowisko społeczne epoki (w taki sposób, aby było to dla każdego czytelnika zrozumiałe). Pisarze powinni ponadto poruszać tylko takie tematy, które dotyczą jak największej liczby ludzi.
Na ukształtowanie się francuskiego realizmu duży wpływ miało także pojawienie się Pani Bovary Gustave’a Flauberta (1857), chociaż sam autor odżegnywał się od tego terminu: w liście do pani Roger de Genettes (w październiku 1856) pisał: To z nienawiści do realizmu przedsięwziąłem tę powieść. W innych wypowiedziach pisarz jednak negował romantyczne natchnienie, przedkładając nad to żmudną pracę pisarską, w tym drobiazgową obserwację świata, faktów czy gestów. Podobne poglądy głosił Guy de Maupassant.