„Jego opanowanie środków techniczno-artystycznych – rysunku, światła, koloru, skrótów, ruchu, perspektywy, reżyserii malarskiej – jest wręcz zawrotne. Żadnego przy tym mozołu, wszystko zrobione jakby od niechcenia. Pozy i ruchy postaci nigdy przy tym nie są karkołomne i dziwaczne, jak to bywa u manierystów XVI wieku” (Maria Rzepińska, 1976)M. Rzepińska, Siedem wieków malarstwa europejskiego, Wrocław 1976, s. 332..
„Jego postaci zdają się płynąc gdzieś w przestworzach na zawrotnej wysokości, a oszołomiony widz, tracąc poczucie rzeczywistości, doznaje wrażenia, że razem z nimi unosi się nad ziemią” (Adam Bochnak, 1983)A. Bochnak, Historia sztuki nowożytnej, t. 2, Warszawa 1983, s. 75..