Od miejscowej ludności dowiedziała się o tej jaskini z „kościami smoków” w 1751 r. wiedeńska ekspedycja naukowa, prowadzona przez Jakoba Buchholtza. Z końcem XIX w. rozpoczęto naukowe badania tej jaskini. W 1874 r. prowadził je Mathias Badányi (ich opis w czasopiśmie Archaeologiai Értesito był pierwszą naukową publikacją z badań jaskiń na Słowacji), a w 1879 r. Samuel Roth. Odkryto w niej wówczas pozostałości dawnych obozowisk sprzed 35 tysięcy lat z górnego paleolitu, a także pierwsze na terenie Słowacji paleolityczne kościane narzędzia. Kolejne badania potwierdziły okresowe zamieszkanie jaskini przez człowieka już w czasach nowożytnych, tj. w XIV i XV wieku. Obecność ludzi w jaskini w XV w. stwierdzona badaniami odpowiada miejscowej tradycji, według której mieli się w niej ukrywać taboryci Piotra Aksamita. Jaskinia była badana również przez Józefa Madeja, polskiego specjalistę od jaskiń. Nadał on różnym jej częściom nazwy, np. Organ, Pomnik Dietla i in. Z czasem jaskinia stała się sławna i często odwiedzana była przez kuracjuszy uzdrowiska w Szczawnicy. Polska poetka Jadwiga Łuszczewska w 1860 pisała: ściany są tak białe, jakby wyłożone runem nowotarskich owiec, a woda, co się z nich ukropla spada jak mleko biała, i kamieniejąc z wiekiem tworzy kolumny.... Bogate dawniej nacieki zostały jednak zniszczone przez zwiedzających.