Najwięcej księży zgromadzenia pracowało w diecezjach: gorzowskiej w 23 parafiach 56 księży, w archidiecezji warszawskiej w 14 parafiach 50 księży, w archidiecezji wrocławskiej w 13 parafiach 21 księży i w diecezji olsztyńskiej w 9 parafiach 18 księży. W okresie 1961-1975 na terenie Warmii salwatorianie pracowali w parafiach prowadzonych przez księży diecezjalnych następujących miejscowościach: Banie Mazurskie, Drygały, Łankiejmy k. Kętrzyn, Sztum, Wielbark, Bartoszyce, parafia św. Brunona, Miłki k. Giżycka, Biała Piska, Bartoszyce parafia św. Jana Apostoła.
Oprócz stałej pracy parafialnej salwatorianie w latach po drugiej wojnie światowej prowadzili w parafiach diecezji olsztyńskiej rekolekcje i misje parafialne, zwłaszcza w okresie Adwentu i Wielkiego Postu.
W celu usprawnienia pracy duszpasterskiej kuria diecezjalna w Olsztynie zaproponowała salwatorianom z wiosną 1990 roku nowy podział parafii i wysunęła propozycję wybudowania przez zgromadzenie kościoła i domu zakonnego. Przełożeni prowincji, idąc za przykładem powstałej w 1984 roku parafii pw. św. Brata Alberta w Elblągu, gdzie od początku organizowali nabożeństwa fatimskie - na wzór Trzebini k. Krakowa, postanowili zbudować w Węgorzewie sanktuarium fatimskie, w celu propagowania nabożeństw maryjnych.