W efekcie poziom konfiguracji jest dużo mniejszy niż początkowo zakładał Stepanov.
Istnieje wiele różnych scenariuszy w których zdefiniowane przez programistę alokatory bywają przydatne. Jednym z najczęstszych powodów wykorzystywania własnych alokatorów jest próba zwiększenia wydajności alokacji poprzez wykorzystanie puli pamięci (ang. memory pool). Przykładowo programy, które alokują dużą liczbę małych obiektów mogą zyskać wykorzystując własne alokatory, zarówno jeżeli chodzi o szybkość działania jak i całościowe zużycie pamięci. Inną sytuacją jest zapewnienie ograniczenia dostępu do różnych typów pamięci, na przykład pamięci współdzielonej lub odzyskanej przez mechanizm garbage collection.
Historia W marcu 1994 roku Aleksander Stepanov oraz Meng Lee zaprezentowali bibliotekę STL komitetowi standaryzacyjnemu C++. Biblioteka została wstępnie zatwierdzona, pomimo tego, że wskazano kilka niedociągnięć. W szczególności nakazano Stepanovowi jak największe uniezależnienie kontenerów od modelu pamięci, co doprowadziło do stworzenia alokatorów.