Konsekwencją tej decyzji było wymuszenie przepisania interfejsów kontenerów w taki sposób, aby akceptowały alokatory napisane przez klientów biblioteki.
W celu zaadaptowania biblioteki do standardu Stepanov współpracował z kilkoma członkami komitetu standaryzacyjnego, włączając w to Adrew Koeninga oraz Bjarne Stroustrupa, którzy odkryli, że własne alokatory mogą zostać wykorzystane do zaimplementowania kontenerów przechowujących obiekty trwałe.
Pierwotnie, projekt stworzenia alokatorów opierał się na cechach języka, które nie zostały jeszcze zaakceptowane przez komitet standaryzacyjny (np. korzystanie z szablonów jako argumentów dla innych szablonów). Ponieważ większość z tych cech nie była zaimplementowana w ówczesnych kompilatorach, Bjarne Stroustroup oraz Andy Koening dokładnie sprawdzali, czy cechy te są wykorzystywane poprawnie.
Wymagania dla alokatorów Każda klasa, która spełnia wymagania stawiane alokatorom może zostać wykorzystana jako alokator.