Paul Anka wykonywał z powodzeniem włoskie wersje swoich największych hitów a jeden z nich, Ogni volta, zaprezentował na Festiwalu w San Remo w 1964 roku. Dużą popularność zdobył też inny gwiazdor rock and rolla, Neil Sedaka, który często śpiewał po włosku, w tym własne piosenki we włoskich wersjach językowych: La notte è fatta per amare, La terza luna, Lettera bruciata, Adesso no, I tuoi capricci, Il re dei pagliacci (King of clowns), Un giorno inutile (I must be dreaming), Esagerata (Little devil), Tu non lo sai (Breaking up is hard to do).
Włoska piosenka zyskiwała przez to nowe, alternatywne wykonania i międzynarodowy rozgłos, pozostając na stałe w repertuarze zagranicznych artystów.
Koniec lat 60. i lata 70. thumb|Juke-box z 1971 Pojawienie się i dojście do głosu zespołów we włoskiej muzyce pop wyznacza zarazem kolejny etap adaptacji wzorców angloamerykańskich na gruncie włoskim. Źródła inspiracji zostały poszerzone o muzykę folk czy rodzący się wówczas rock progresywny.