Nacjonalizm afrykanerski jako ideologia polityczna Lata 1910–1948 thumb|200px|James Barry Munnik Hertzog, przywódca Partii Narodowej w latach 1914–1934 Po upadku republik burskich nacjonalizm afrykanerski zaczął przyjmować formy zorganizowane. Zaczęły powstawać partie polityczne, np. Het Volk w Transwalu. Rozpoczęto również kampanię na rzecz uznania afrikaans za język urzędowy. 31 maja 1910 połączono wszystkie kolonie na terenie brytyjskiej Afryki Południowej w nowe dominium – Związek Południowej Afryki. Oznaczało to, że uzyskał on szeroką autonomię wewnętrzną. Władzę w nim uzyskali biali, a w szczególności Burowie – premierem państwa został Louis Botha, generał z okresu wojen burskich. Z życia publicznego zaczęto wykluczać osoby innej rasy niż biała, które, na podstawie Ustawy o ziemi tubylczej z 1913, miały zamieszkać w osobnych rezerwatach, Związek Afryki Południowej miał być bowiem państwem białych. W 1914 powstała Partia Narodowa pod przewodnictwem późniejszego premiera Jamesa Barry’ego Munnika Hertzoga. Głosiła ona rozluźnienie związków z metropolią i osobny rozwój ras zamieszkujących ZPA. Kładziono również nacisk na odrębność kulturową Afrykanerów, np. poprzez kampanie na rzecz zastąpienie urzędowego holenderskiego przez afrikaans.