Estoński Legion Lotniczy – nieformalna nazwa jednostek lotniczych Luftwaffe złożonych z Estończyków istniejących podczas II wojny światowej. Historia 18 października 1943 r. na lotnisku w Jöhvi, na zachód od Narwy, na bazie dwóch eskadr 127 Morskiej Zwiadowczej Grupy Lotniczej (Seeaufklärungsgruppe 127) 1 Floty Powietrznej Luftwaffe, składającej się z estońskich pilotów, została sformowana jednostka lotnicza NSG 11. Na jej czele stanął kpt. Paul Lehmann. Dowódcą 1 eskadry był por. William Laanekőrb. Uzyskała ona status samodzielnego oddziału lotniczego. Estończycy latali na samolotach Heinkel He 50. Do ich zadań należało patrolowanie Zatoki Fińskiej. Estońscy pilocy byli wysoko oceniani przez Niemców. W listopadzie 1943 r. do ośrodka szkoleniowego w Liepāja-Grobiņa na okupowanej Łotwie zostali skierowani estońscy piloci, znajdujący się dotychczas w rezerwie, po czym włączono ich w skład NSG 11. Dzięki temu 27 grudnia sformowano 3 eskadrę, którą wyposażono w samoloty Arado Ar 66. W marcu 1944 r. otrzymała ona 20 samolotów Fokker C.VE. W czerwcu szkolenie na Łotwie przeszło 26 Estończyków z personelu technicznego. W tym czasie NSG 11 bazowała na lotnisku w rejonie wsi Adavere. Wkrótce została przeniesiona na lotnisko pod wsią Karevere, na północny zachód od Tartu.