Z powodu niedostatku samolotów Estończycy przeprowadzali mało lotów bojowych, co wpływało na spadek morale. Pod koniec lipca 1944 r. Armia Czerwona odcięła wojska niemieckie Grupy Armii "Północ", znajdujące się na obszarze Łotwy i Estonii. W poł. września rozpoczęły one odwrót w kierunku Rygi. W tej sytuacji NSG 11 otrzymało rozkaz przebazowania na terytorium Łotwy. Jednostka miała wówczas 17 samolotów Heinkel He 50, 13 Arado Ar 66 i 7 Fokker C.VE. Nowym miejscem stacjonowania stało się lotnisko w Blome. Jednakże już 24 września NSG 11 zostało przeniesione na lotnisko koło litewskiej wsi Tirksliai, a następnie do Libawy. Stamtąd Estończycy trafili do Prus Wschodnich na lotnisko w Heiligenbeil. 1 października do Szwecji zbiegły 2 samoloty Fokker С.VE. W odpowiedzi szef sztabu 1 Floty Powietrznej Luftwaffe gen. Klaus Siegfried Uebe uziemił wszystkich estońskich pilotów. Jednocześnie dowództwo 1 Floty wydało rozkaz o rozformowaniu wszystkich jednostek lotniczych złożonych z Estończyków i Łotyszy (ale nie było mowy o pilotach myśliwskich). 12 października jeszcze jednemu samolotowi Fokker С.VE udało się przelecieć do Szwecji.