10 października 1937 został prezesem Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Pracy.
Po wybuchu II wojny światowej ewakuował się do Równego, bezskutecznie próbując dostrzec do Warszawy. Do Torunia wrócił po ataku wojsk sowieckich na Polskę 17 września 1939 roku. W listopadzie 1940 roku zatrzymał się w Warszawie (według innego źródła do Warszawy zbiegł na przełomie 1939 i 1940 roku). W 1941 roku wyznaczono go na stanowisko Okręgowego Delegata Rządu dla Pomorza. Stanowisko to odpowiadało funkcji wojewody pomorskiego. Funkcję te pełnił do wybuchu powstania warszawskiego. Kilkakrotnie udawał się w misje na teren województwa pomorskiego. Działał w podziemnej organizacji wojskowej „Grunwald”.
Po upadku powstania warszawskiego przebywał w obozie przejściowym w Pruszkowie (Dulag-121).