Pododdziałami dowodzili niemieccy podoficerowie, zaś armeńscy byli ich zastępcami. W dniach 20-25 lipca 1942 r. żołnierze dostali uzbrojenie produkcji niemieckiej i zdobyczne sowieckie (oprócz karabinów ręcznych i 16 karabinów maszynowych były to 3 działka ppanc. 46 mm i 8 moździerzy 82 mm) oraz przemundurowano ich w niemieckie uniformy wzoru z 1939 r. Następnie Ormianie przed flagą niemiecką i armeńską złożyli przysięgę na wierność Adolfowi Hitlerowi. Zadanie batalionu określono jako walkę z bolszewikami o oswobodzenie Armenii. Na pocz. sierpnia z Warszawy do batalionu przyjechała delegacja armeńskich emigrantów, którzy nawoływali do walki z Sowietami. Wizytowała go ponadto grupa niemieckich wyższych oficerów, przed którymi odbyła się uroczysta parada.
19 sierpnia 1942 r. Ormianie dowiedzieli się o ich wysłaniu koleją na front wschodni. Następnego dnia batalion, liczący 916 Ormian i 45 Niemców, poprzez Brześć Litewski-Baranowicze-Homel-Kijów-Charków przybył do Taganrogu, skąd pieszo dotarł do stanicy Kawkazkaja. Tam ponownie koleją dojechano przez Armawir do stacji Niewinomyskaja, a dalej pieszo do Majkopu. Z powodu wrogiego stosunku do żołnierzy batalionu ludności cywilnej zaczęły szerzyć się przypadki dezercji. Z 3 kompanii zbiegło 5 Ormian. Potem uciekło jeszcze kolejnych 5 żołnierzy.