Lata trzydzieste to także wzrastające zainteresowanie Corbina myślą Suhrawardiego, XII – wiecznego twórcy muzułmańskiego iluminacjonizmu, na którego zwrócił mu uwagę jego nauczyciel, orientalista Louis Massignon. W roku 1935 Corbin opublikował swoją pierwszą ważniejszą pracę z zakresu orientalistyki, którą był wspólny z Paulem Krausem przekład "Awaz-e par-e Dżibra'il" Suhrawardiego. W 1939 opublikował jeszcze "Suhrawardî d’Alep (ob. 1191). Fondateur de la doctrine illuminative" i wraz ze swoją żoną udał się do Stambułu w celu sporządzenia mikrofilmów manuskryptów Suhrawardiego znajdujących się w tamtejszych bibliotekach. Wybuch II wojny światowej sprawił, że pozostali oni w Stambule aż do 1945 roku. We wrześniu tego roku Corbin po raz pierwszy odwiedził Teheran. Od tej pory jego kariera naukowa była podzielona pomiędzy Teheran a Paryż. Był szefem departamentu iranistyki we Francuskim Instytucie Iranistycznym w Teheranie aż do 1954 roku, kiedy został następcą Massignona na katedrze Islamu i religii Arabii w École Pratique des Hautes Études. Od 1955 do 1973 nauczał filozofii muzułmańskiej na wydziale literatury Uniwersytetu Teherańskiego, którego doctorem honoris causa został w roku 1958. Pomiędzy rokiem 1949 a 1978 brał także aktywny udział w spotkaniach tzw. grupy Eranos, w skład której wchodzili m.in.