Rudolf Otto, Mircea Eliade, Toshihiko Izutsu i Carl Gustav Jung. W roku 1974 Corbin przeszedł na emeryturę w École Pratique des Hautes Études, nadal jednak odwiedzał Iran na zaproszenie swojego ucznia Seyyeda Hosseina Nasra.
Myśl Myśl Corbina ma swoje źródło w różnych, odległych geograficznie i historycznie tradycjach, takich jak niemiecka teologia od czasów Lutra, fenomenologia Heideggera i muzułmański iluminacjonizm, szyizm i sufizm. Jeśli spytamy się kim jest Henry Corbin, on sam prawdopodobnie udzieliłby niezgodnych ze sobą odpowiedzi. Jak to możliwe że jeden i ten sam człowiek był oddany zmartwychwstaniu [myśli] starożytnych irańskich filozofów, tłumaczeniu Heideggera, a ponadto luterańskiej hermeneutyce? W rzeczywistości jego projekt był skierowany na zrewolucjonizowanie naszego umysłowego krajobrazu poprzez pomnożenie relacji i połączenie różnych gnoz [obecnych] w religiach Księgi [tj. judaizmie, chrześcijaństwie i islamie] za: .