Ten sam proces powtarza się dla wszystkich bytów światła wszystkich światów i międzyświatów: przez sam akt swojej świadomości stają się obecne dla siebie nawzajem.
Istnienie tej specyficznej ontologicznej sfery było jednym z czynników, który uchronił myśl muzułmańską od dualizmu ciała i duszy, natury i duchowości, filozofii i teologii, w który popadła myśl zachodnia. Innym było istnienie anielskiej hierarchii, rozciągającej się aż do pierwszego intelektu już u Awicenny, która zapewniała jednostce nieśmiertelność i bezpośrednią łączność z Bogiem. Suhrawardi utożsamił muzułmańskiego "anioła objawienia" z pierwszym intelektem filozofów, tym samym unikając konfliktu pomiędzy wiarą a rozumem.
Jako orientalista Corbin opracował i wydał wiele muzułmańskich dzieł filozoficznych i religijnych. Jako pierwszy zwrócił uwagę na duchowy wymiar szyizmu, widząc w nim wręcz źródło sunnickiego sufizmu, który jednak pozbył się koncepcji imama. Przeciwstawił się także opinii zgodnie z którą filozofia muzułmańska kończy się na Awerroesie, przedstawiając światu późniejszy rozwój tej tradycji, w szczególności myśl Ibn Arabiego i grupę filozofów tworzących nazwaną tak przez niego XVII-wieczną szkołę isfahańską, do której mieli zaliczać się m.in.