Jest to jednak poznanie intuicyjne, a nie dyskursywne. Poznanie samego siebie [...] [jest poznaniem], które nie jest ani wytworem abstrakcji, ani przedstawieniem przedmiotu za pośrednictwem formy (surat), species, lecz poznaniem, które jest identyczne z samą duszą, z subiektywnością osobistą, egzystencjalną (ana'ijja), które jest więc z istoty życiem, światłem, epifanią, świadomością samego siebie (hajat, nur, zuhur, szu'ur bizatihi). W przeciwieństwie do poznania przedstawiającego, które jest poznaniem tego co uniwersalne i abstrakcyjne, czyli logiczne (ilm suri), chodzi o poznanie uobecniające, jednoczące, intuicyjne, esencji w jej wyjątkowości ontologicznej absolutnie prawdziwej (ilm hururi, ittisali, szuhudi). Iluminację uobecniającą (iszrak huduri), którą dusza, jako byt świetlny, rozciąga na swój przedmiot; ona czyni go dla siebie obecnym, czyniąc się obecną dla siebie samej. Jej własna epifania dla siebie samej to obecność tej obecności, na tym polega obecność epifaniczna, czyli wschodnia (hudur iszraki). W ten sposób prawda całego poznania obiektywnego sprowadza się do świadomości, która podmiot poznający ma o sobie samym.