Dla Corbina Suhrawardi jest fenomenologiem, podobnie jak Heidegger przedstawiającym poznanie fenomenu przez podmiot, które jednak nie ma charakteru subiektywnego, lecz dokonuje się poprzez obecność fenomenu tożsamą z byciem. Ważne jest tu utożsamienie bycia ze światłem, które udziela się podmiotowi poprzez Boga będącego "Światłem świateł". Jednocześnie Suhrawardi jako pierwszy dokonuje ontologizacji "wyobrażenia", chociaż zaczątki tej koncepcji można znaleźć już w kosmologii Awicenny, a nawet zaratusztriańskim pojęciu "xvarenah" – światła chwały. Specyficznie realny "świat wyobraźni", do którego dostęp mamy poprzez sny i wizje, jest światem pośrednim pomiędzy światem doczesnym i światem duchowym, duszą i ciałem, a można go odnaleźć także w późniejszej myśli m.in. Ibn Arabiego, Mulli Sadry i Hadiego Sabzawariego. To w nim dokonuje się proces tawilu, symbolicznej interpretacji, która zapewnia łączność ze światem duchowym.