Określenie „mecz śmierci” pojawiło się po raz pierwszy w gazecie „Stalinskoje pliemia” („Plemię Stalina”) z 24 sierpnia 1946 roku. Szerszą uwagę motyw ten zyskał jednak dopiero w 1958 roku, kiedy opublikowano dwie powieści na ten temat: Złowrogie chmury (Triewożnyje obłaka) Aleksandra Borszczagowskiego oraz Ostatni pojedynek (Posliednij pojedynok) Piotra Siewierowa i Nauma Chałemskiego. Żadna z tych publikacji nie wspominała o tym, że ocalali uczestnicy meczu wciąż żyli i mieszkali w Związku Radzieckim.
Piłkarze Startu, którzy przeżyli niemiecką okupację, początkowo nie pojawiali się publicznie. W pierwszych latach powojennych podejrzewano ich o kolaborację. Byli przesłuchiwani, a następnie przez wiele lat inwigilowani przez NKWD. Komarow opuścił Kijów w 1943 roku wraz z Niemcami. Nie wiadomo, czy został zmuszony do wyjazdu jako robotnik przymusowy, czy zrobił to z własnej woli. W 1945 roku znalazł się w alianckiej strefie okupacyjnej w Niemczech i wkrótce wyemigrował do Kanady. Jego nazwisko nigdy nie zostało wymienione w żadnej sowieckiej publikacji. Były ukraiński policjant Tymofiejew został skazany na pięć lat łagru za współpracę z Niemcami.