w 1919 był faktycznym zwierzchnikiem struktur cerkiewnych tworzonych na ziemiach czasowo pozostających pod kontrolą armii Denikina. W 1920, w miarę klęsk białych na południu Rosji, wyjechał z Rosji do Aten, jednak wrócił jeszcze we wrześniu 1920 na prośbę gen. Wrangla. Razem z nim ewakuował się po zdobyciu Krymu przez Armię Czerwoną w listopadzie 1920, udając się do Serbii. Na soborze w Sremskich Karlovcach został wybrany pierwszym hierarchą Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji.

Zwierzchnik Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji Zdecydowanie opowiadał się za czynnym zaangażowaniem prawosławnych po stronie Białych i w ruchu monarchistycznym. Krytykował politykę metropolity zachodnioeuropejskiego Eulogiusza, organizującego rosyjskich emigrantów wokół hasła apolityczności, oraz samego locum tenens tronu patriarszego Sergiusza (Stragorodskiego), gdy ten zdecydował się zrezygnować z czynnego oporu wobec władz ZSRR. W związku z tym 22 czerwca 1934 został zawieszony w czynnościach duchownych przez Rosyjski Kościół Prawosławny razem ze swoimi zwolennikami (tzw. „karlowczanie”). Do końca życia pozostał czynnym teologiem i publicystą, choć przez kilka ostatnich lat życia był już obłożnie chory.