Jego przeniesienie z katedry wołyńskiej mogło być efektem interwencji dyplomacji austriackiej, która zażądała od Rosji powstrzymania działalności hierarchy, stale angażującego się w problemy galicyjskie. Po wycofaniu się armii rosyjskiej z Galicji w 1916 po dwuletniej okupacji wschodniej części regionu przyjmował na ziemi charkowskiej uchodźców galicyjskich, którzy przyjęli prawosławie w okresie okupacji rosyjskiej.

Po obaleniu caratu Po rewolucji lutowej na żądanie części duchowieństwa eparchialnego oraz nowych władz został zdjęty z dotychczasowej katedry i odesłany do monasteru w Wałaam. Do stolicy wrócił na Sobór Lokalny, rozpoczęty 15 sierpnia 1917, jako przedstawiciel kleru zakonnego Rosji, i został ponownie wybrany biskupem Charkowa. Był jednym z trzech kandydatów na patriarchę Moskwy i całej Rusi (ostatecznie godność tę objął Tichon (Bieławin)).

30 maja 1918 został przeniesiony na urząd metropolity kijowskiego i halickiego. Poparł ruch białych;