Osobiście uczestniczył w rekrutacji młodych mężczyzn wyznania greckokatolickiego, którzy wyjeżdżali do rosyjskich seminariów duchownych, przyjmowali prawosławie i wracali do Galicji jako propagatorzy tego wyznania. Uzyskał również wsparcie finansowe rosyjskiego budżetu na ten cel. Wśród jego wychowanków byli czołowi agitatorzy moskalofilscy i prawosławni: ks. Maksym Sandowicz i ks. Ignacy Hudyma.
Zainicjował budowę soboru Trójcy Świętej w kompleksie Ławry Poczajowskiej, chcąc, by jej obiekty wyraźniej nawiązywały do architektury staroruskiej.
W polskiej prasie galicyjskiej Antoni (Chrapowicki) był przedstawiany jako człowiek „poniżający godność religii” z powodu całkowitego podporządkowania aktywności duszpasterskiej celom politycznym. Duchowny Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-rosyjskiego Leonid Fiodorow zarzucał mu ogromną nienawiść wobec Polaków i katolików.
W latach 1906–1907 (do rezygnacji na własne życzenie) był jednym z przedstawicieli duchowieństwa w Radzie Państwa. W 1911 został wyróżniony prawem noszenia brylantowego krzyża na kłobuku, rok później wszedł w skład Świętego Synodu. Ostatecznie w 1914 wyznaczony arcybiskupem charkowskim i achtyrskim.