w 1905 współtworzył Związek Narodu Rosyjskiego, działając w jego wołyńskich strukturach. Podobnie jak cała organizacja wołyńska, angażował się w zwalczanie katolicyzmu na terenie swojej eparchii, występując przeciwko małżeństwom mieszanym prawosławno-katolickim i określając katolicyzm jako „duchową zarazę”. Twierdził, iż prawosławie od czasu zawarcia unii brzeskiej nieustannie pozostaje w stanie zagrożenia, zaś akt tolerancyjny z 1905 postrzegał jako narzędzie restytucji wpływów katolickich w Rosji. W 1907 odbył podróż do Galicji i na Bukowinę. W swoich publicznych wystąpieniach pod wpływem poczynionych wówczas obserwacji twierdził, iż wolność wyznania w Austro-Węgrzech jest pozorna, zaś prawosławni są poddawani prześladowaniom. Twierdził także, iż wyznawcy obrządku greckokatolickiego nie zdają sobie sprawy z różnicy między unią a prawosławiem i w rzeczywistości są tak samo prawosławni, jak mieszkańcy Wołynia. Apelował również o zintensyfikowanie rosyjskich wysiłków na rzecz propagowania prawosławia w Galicji. Działał na rzecz wspierania galicyjskich moskalofilów, był honorowym członkiem Galicyjsko-Russkiego Towarzystwa Dobroczynnego, w ramach którego występował z odczytami poświęconymi sytuacji wyznaniowej w Galicji. W 1913 zorganizował oddział Towarzystwa na Wołyniu i kierował jego pracami.