samoloty produkowane tam miały generalnie gorsze osiągi i więcej usterek, a przy tym były ponaddwukrotnie droższe..
W 1937 i 1938 roku stopniowo wprowadzano ulepszenia na produkowanych samolotach. Etapy modernizacji określono fabrycznie jako A i B, chociaż oznaczenie samolotu formalnie się nie zmieniło. Wiosną 1938 roku od 9. serii zakładów nr 39 w Moskwie zaczęto wprowadzać elementy modernizacji A, przede wszystkim mocniejsze silniki M-86 z nowymi śmigłami i luki dla zbiorników paliwa w centropłacie, nie wymagające demontażu całego skrzydła dla wymiany zbiorników (11. seria). Dzięki nowym silnikom, osiągi samolotu polepszyły się na wysokościach do 5000 m. Poprawiono łamiące się podwozie, także na samolotach już wyprodukowanych.
Modernizacja B Od 14. serii moskiewskiej wprowadzono elementy modernizacji B – najpierw szerszą osłonę kabiny pilota, z okienkiem bocznym polepszającym widoczność w tył. W 16. serii od połowy 1938 roku wprowadzono mocniejsze silniki M-87 ze śmigłami o regulowanym skoku, co polepszyło osiągi samolotu, aczkolwiek początkowo silniki te miały niską żywotność. Wyeliminowano też w tym czasie w oszkleniu celuloid, zastępując go lepszym szkłem organicznym. Od 18. serii można było stosować podwozie zimowe na nartach chowanych w locie (wcześniej stosowano stałe narty, co znacznie pogarszało osiągi). W 19.