Gospodarcza historia Iranu, która została przychylnie oceniona przez Journal of the Royal Asiatic Society i przetłumaczona na niemiecki, chociaż jej publikacja w tym języku została wstrzymana ze względu na trudności wojenne.
Prawdziwą sławę przyniosło Dżamalzade wydanie w 1921 zbioru pięciu opowiadań Jeki bud jeki nabud (Był raz sobie...), który ze względu na swój lekceważący stosunek do obowiązujących dotychczas w literaturze perskiej konwencji wzbudził zarówno sensację, jak i ogromne kontrowersje, spotykając się z oskarżeniami o bluźnierstwo (szerzej na ten temat zobacz sekcja „Twórczość” poniżej). Pod koniec 1921 berlińskiej grupie zgrupowanej wokół Kawe skończyły się pieniądze i inne zasoby i musiano zaprzestać wydawania pisma. Dżamalzade znalazł zatrudnienie w ambasadzie Iranu w Berlinie, najpierw jako tłumacz, a potem dyrektor ds. studenckich. Nadal publikował artykuły o charakterze naukowym, był to jednak niestabilny i trudny okres w jego życiu, do czego przyczyniło się także poczucie niezadowolenia z zapanowania autokracji Rezy Szaha (1925 – 1941) w Iranie oraz śmierć jego żony.