Obecność licznych świątyń zdaje się potwierdzać teorię, że Malta miała duże znaczenie sakralne dla neolitycznych społeczności basenu Morza Śródziemnego.
Malta pod obcymi rządami Rządy Fenicjan i Kartaginy (800–218 p.n.e.)
W IX w. p.n.e. została skolonizowana przez Fenicjan, co zakończyło okres prahistorii w dziejach Malty. Nowi mieszkańcy zakończyli czasy izolacji wyspy i nawiązali szerokie kontakty handlowe z sąsiednimi ludami. W 480 p.n.e. przeszła pod panowanie Kartagińczyków, którzy pozostali tam przez dwa kolejne wieki.
Rządy starożytnego Rzymu (218 p.n.e. – 454 n.e.), barbarzyńców (454 – 533) i Bizancjum (533-870)
thumb|Mozaika z czasów rzymskich w muzeum Domvs Romana. W 218 p.n.e. Malta stała się częścią Republiki Rzymskiej, a później Cesarstwa Rzymskiego, m.in. jako część prowincji Sycylia oraz . W 60 r. na wyspie przebywał św. Paweł, prowadząc tam misje chrześcijańskie (Dz. 28,1). Po podziale Cesarstwa Rzymskiego w 395 roku, wyspa znalazła się w granicach Cesarstwa Zachodniorzymskiego. W latach 454–464 terytorium posiadali Wandalowie, a od 464, Ostrogoci.