Rada Uniwersytetu, prawdopodobnie pod wpływem pozytywnej opinii Jana Śniadeckiego, wybrała go na „profesora extraordynaryjnego”, z pensją i obowiązkami „profesora ordynaryjnego”W tajnym głosowaniu wynik był 13:1. Gołuchowski nie mógł być profesorem zwyczajnym, gdyż nie miał stopnia doktora. Etat przewidywał tygodniowo 6 godzin kursu głównego z filozofii teoretycznej i 2 godziny filozofii praktycznej (etyki), polecając mu objąć je od 1 września tego rokuPoniższa relacja opiera się na dokumentach (w języku rosyjskim i francuskim) przechowywanych ongiś w Archiwum Ministerstwa Oświecenia Publicznego w Petersburgu i opublikowanych w 1925 r. przez ks. T. Jachimowskiego. Dokumenty do nominacji Józefa Gołuchowskiego profesorem filozofii w Uniwersytecie Wileńskim, wyd. T. Jachimowski, „Archiwum Komisji do badania historii filozofii w Polsce”, t. II, cz. II, Kraków: PAU 1925, ss. 43–110. Zob. też: T. Jachimowski, Materiały źródłowe w archiwach petersburskich zebrane, a dotyczące mianowania Józefa Gołuchowskiego profesorem filozofii w Uniwersytecie Wileńskim, „Sprawozdanie z czynności i posiedzeń PAU, R. 1922”, Kraków 1923, ss. 7–11. Dokumenty te znalazłem w Rosyjskim Państwowym Archiwum Historycznym w Petersburgu w dziale dotyczącym Wileńskiego Okręgu Szkolnego 1802–1862 (Fond 733, Inventarnaja opis’ 62). Pod nr.