Głównym ich celem było modlenie się za pomyślność króla i pokój w państwie.
W końcowym okresie Koryŏ, gdy do władzy doszedł militarny reżim Ch'oe, takie zgromadzenia były organizowane często i ich celem była ochrona państwa i wsparcie militarnych władz. Z tekstów, np. Taean sa tongchŏnbang (Sprawozdanie ze zgromadzenia w klasztorze Taean) i Sŏbot'ong sa haengdongchŏnbang (Sprawozdanie ze zgromadzenia w klasztorze Sŏbot'ong) wynika, że Zgromadzenia miały wystarczającą siłę do ochrony państwa. To z kolei wiodło do przekonania, że wspieranie mnichów i ćwiczenie ludzi, aby mieli mocnego ducha, było lepsze od ćwiczenia wojska i posyłania go do bitwy. W konsekwencji zgromadzenia te stawały się coraz popularniejsze.
Początkowo odbywały się one co trzy lata, a później dużo częściej. Głównymi miejscami Zgromadzeń stały się klasztory Poje, Kwangmyŏng i Sŏbot'ong.
Niektóre zapisy informują bardziej szczegółowo o tych Zgromadzeniach. Np. Yech'ŏn Yongmun sa chungsu po (Inskrypcja upamiętniająca odnowienie klasztoru Yongmun w Yech'ŏn) informuje, że po odnowieniu klasztoru (1179 r.) około 500 mnichów ze wszystkich dziewięciu górskich szkół sŏn zebrało się na Zgromadzeniu. Śpiewano "Sŏltu yŏmsong" (Mowy chan (sŏn) Xuedou), "Shoulengyan jing", "Chuandeng lu" oraz "Inak chip" (Zebrane pisma Inaka Ŭiso).