W powojennej Polsce W sierpniu 1944 PKWN przyjął ogólny dekret, dotyczący również „zdrajców narodu polskiego”. Kolejny dekret z listopada 1944 ustanawiał „środki zabezpieczające w stosunku do zdrajców Narodu”; przewidywał on, że każdy kto zadeklarował niemieckie pochodzenie podlega odosobnieniu w obozie pracy. Obozy takie faktycznie zaczęto tworzyć. Decyzję o osadzeniu podejmował prokurator, a zatwierdzał Specjalny Sąd Karny; w maju 1945 w takich obozach przebywało ok. 36 tysięcy osób.

W lutym 1945 rząd przyjął dekret „o wyłączeniu ze społeczeństwa polskiego wrogich elementów”, który po poprawkach został przyjęty jako ustawa w maju 1945. Była ona fundamentem prawnym przyszłej polityki państwa wobec osób, wciągniętych na DVL. Stanowiła, że: wszystkie osoby z I grupy DVL podlegają wysiedleniu do Niemiec; wszystkie osoby z II grupy DVL, jeśli chcą pozostać w Polsce, muszą wystąpić do sądu z wnioskiem o rehabilitację, będącym – w przypadku pozytywnego rozpatrzenia – warunkiem przyznania obywatelstwa polskiego;