w odmiennym przypadku osoby te podlegały wysiedleniu do Niemiec; osoby z III grupy DVL na terenach, gdzie Niemcy stosowali przymus podczas wciągania na DVL (czyli w praktyce na terenach wcielonych do Rzeszy), muszą złożyć „Deklarację wierności Narodowi i demokratycznemu Państwu Polskiemu”. Termin złożenia deklaracji kilkakrotnie przedłużano do 31. lipca 1946. Osoby które złożyły deklarację otrzymywały tymczasowe zaświadczenie, które jeśli nie wpłynęły wnioski prokuratorskie, było wystawiane na stałe. Osoby, które nie złożyły deklaracji, podlegały procedurze sądowej, która mogła oznaczać utratę praw publicznych, przepadek majątku i/lub osadzenie w obozie pracy (ale nie utratę obywatelstwa); osoby z III grupy DVL na terenach, gdzie nie było przymusowego wciągania na DVL (czyli w praktyce na terenach byłej Generalnej Guberni), podlegają procesom sądowym; musiały udowodnić, że wpisano je na DVL wbrew ich woli oraz że zachowali polską tożsamość. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia rehabilitacja kończyła się przyznaniem pełni praw obywatelskich, w przypadku negatywnego przypisaniem do I grupy DVL; wszystkie osoby z IV grupy DVL nie podlegają procesom rehabilitacyjnym.