Sugeruje to, że za prawdziwego swojego spadkobiercę mistrz Qinggong uważał nie słynnego potem mistrza T’aego Pou, ale właśnie Paeguna. Paegun udał się do klasztoru Anguk w Haeju w prow. Hwanghae, w którym nauczał przez 11 lat. Przez jakiś czas przebywał w pustelni Kigi. Innymi klasztorami, w których nauczał były jeszcze Singwang w Haeju i Ch’wiam w Yŏju.
Jego wiersz przedśmiertny brzmi: Pierwotnie nie miałem ciała i mojego miejsca, gdzie mógłbym przebywać. Więc rozsypcie moje prochy w czterech kierunkach. Nie trzymajcie moich pozostałości w ziemi należącej do jakiegoś donatora.
Dzieła i nauki Do dziś przetrwały dwie prace mistrza: Księga mów czcigodnego Paeguna Paekgun hwasang ch'orok buljo chikji simch'e yojŏl.
Księga mów została spisana przez jego uczniów Sŏkch'ana i Taldama. Książka ta jest bardzo wysoko ceniona także za jej wartości literackie. Przedmowy do każdej z dwu części napisali Yi Saek i Yi Gu.