Jednak najbardziej charakterystycznym elementem nauczania była fraza "bez umysłu, bez myśli". Ta jego idea została wyrażona w jego wierszu "Musimga" (Pieśń o [idei] bez umysłu): Ponieważ natura rzeczy jest pierwotnie cicha, nie mówi "jestem niebieska" lub "jestem żółta". Ludzie mówią, to jest dobre lub to jest złe i ich umysły rozróżniają. Jeśli twój umysł jest taki sam jak chmury i woda, jesteś wolny, nawet jeśli żyjesz w tym świecie. Jeśli twój umysł nie nazywa lub rozróżnia rzeczy, nic dobrego czy złego nie powstaje. Głupcy starają się wyrzucić rozróżniane z ich umysłów, jednak nie wyrzucają ich umysłów z ich umysłów, podczas gdy mędrcy starają się wyrzucić ich umysły z ich umysłów, ale nie starają się wyrzucić ich rozróżniającego umysłu z ich umysłów. Gdy umysł jest zapomniany, rozróżniający umysł staje się cichy sam z siebie; a gdy ten rozróżniający umysł jest cichy, umysł nie powstaje. To jest prawdziwe "bez umysłu".
Paegun wprowadził te swoje nauki po tym, gdy zauważył, że w sŏnie rozwinęło się mocne przywiązanie do "hwadu".